Lafitenia: wat we doen, wat we corrigeren, waar we voor staan
Al enkele dagen roept ons project in Lafitenia sterke reacties op. We hebben ze gehoord. Ze getuigen van ongerustheid, wantrouwen en soms woede. We wuiven ze niet weg, maar we willen ook ons standpunt toelichten en een aantal onjuiste beweringen rechtzetten.
We weten ook dat een project van deze aard, op zo'n kwetsbare plek, niet begrepen kan worden als het niet nauwkeurig wordt uitgelegd, en niet aanvaard kan worden als het niet voortkomt uit een echte dialoog met de omgeving.
Daar willen we ons voortaan op richten: op feiten, duidelijkheid, samenhang en daden.
We schrijven deze tekst niet om nog een polemiek te voeden. We schrijven hem om te zeggen wat we corrigeren, wat we concreet doen en waar we in wezen voor staan.
In dit artikel stellen we het volledige presentatiedossier van ons project op het gebied van beplanting en landschapsaanpak ter beschikking. Daarna maken we gebruik van ons recht op antwoord over een aantal onderwerpen waarover we duidelijkheid willen geven.
1. Een deel van de situatie is slecht ontvangen. Dat begrijpen we.
We proberen het voor de hand liggende niet te omzeilen: bepaalde beelden, bepaalde momenten en bepaalde percepties hebben een schok veroorzaakt.
Wat de beplanting betreft, hebben we al één concreet punt erkend: de haag boven het strand van Lafitenia is te sterk gesnoeid. Dat nemen we op ons. We hebben hierover ons ongelijk erkend en de eerste nieuwe scheuten zijn nu al zichtbaar. Dit erkennen verzwakt ons project niet; integendeel, het verplicht ons om nauwgezetter, duidelijker en voorbeeldiger te werk te gaan. Er is geen sprake geweest van ontbossing, kap of het uitrukken van wortels.
Het ging om niet meer en niet minder dan onderhoud, uitgevoerd door een lokaal bedrijf dat al jaren voor dit terrein zorgt. We hebben ook gehoord dat sommige van onze publieke uitingen tot misverstanden konden leiden. Die worden momenteel herzien om juister, soberder en respectvoller te zijn tegenover de lokale gevoeligheden.
2. We hebben besloten de drie ronde stacaravans weg te halen.
We hebben dit bevestigd aan de lokale verenigingen en zeer snel gehandeld: de drie ronde stacaravans zijn zo snel mogelijk verwijderd. Deze keuze sluit aan bij wat we ter plaatse hebben gehoord.
Dit betekent niet dat we afzien van het nadenken over, inrichten en verbeteren van dit terrein. Het betekent dat we, tegenover sterke weerstand, ervoor hebben gekozen te handelen, een groot struikelblok weg te nemen en te laten zien dat we niets willen doordrukken.
We vinden het nodig te verduidelijken dat het inrichtingsplan voor deze kampeerplaatsen, na de installatie- en bouwfase, uiteindelijk voorzag in een harmonieuzere inpassing in het landschap, waarbij de accommodaties visueel steeds minder zichtbaar zouden worden.
Toch heeft het gebrek aan informatie over het project bij een deel van de lokale bevolking voor verrassing en terechte woede gezorgd, met bij sommigen het gevoel dat een beschermd landschap zichtbaar werd aangetast.
In een crisis zijn er mensen die zich schrap zetten. En er zijn mensen die bijsturen. Wij hebben ervoor gekozen bij te sturen.
Op pagina 9 en 10 van het gedeelde dossier vind je meer informatie over de nieuwe inrichting van deze plaatsen, na het opgeven van het oorspronkelijke project en het verwijderen van de 3 accommodaties.
3. Dit project wil geen ongerepte natuur bebouwen. Het wil een bestaande camping transformeren.
Het is essentieel om een eenvoudig feit in herinnering te brengen: het terrein van Lafitenia is geen natuurgebied waar plotseling uit het niets een toeristisch project verschijnt. Het is een camping die al meer dan vijftig jaar bestaat, met decennia aan bezoekers, opeenvolgende inrichtingen, autoverkeer en menselijke druk op de bodem en de natuurlijke evenwichten.
Het gaat dus om een terrein dat al geëxploiteerd wordt, al bezocht wordt en al op de proef is gesteld. De vraag is niet: “moet een ongerept natuurgebied worden omgevormd tot een toeristische plek?” maar “hoe kan een oude, bestaande camping zich soberder, samenhangender, kwalitatiever en met minder impact ontwikkelen?” Dat is precies de ambitie van BonjourSauvage in Lafitenia.
4. We vernietigen de natuur niet. We zetten haar herstel in gang.
We staan met overtuiging en verantwoordelijkheid achter deze lijn: ons project is er niet op gericht de druk op het terrein te vergroten, maar de manier waarop het functioneert te veranderen.
Dat begint met het opnieuw aanplanten van inheemse soorten en met landschapsherstel. Vervolgens met autovrije zones, zachte mobiliteit en meer aandacht voor de biodiversiteit van de plek. En ten slotte met een beter beheerst gebruik en verkeer.
Vooraf hebben we een volledige inventarisatie laten maken van de soorten die op het terrein aanwezig zijn. Het landschapsontwerp van het project is toevertrouwd aan een gespecialiseerd bureau met erkende expertise. Een beperkt aantal bomen en planten is met reden verwijderd, uitsluitend wanneer ze ziek en gevaarlijk waren, en ze stonden allemaal geregistreerd als invasieve exoten. Er is op dit terrein geen enkele monumentale boom gekapt, laat staan een eeuwenoude, in tegenstelling tot wat in een persartikel werd beweerd en wat onjuist is.
We weten dat in een moment van zoveel beroering theorieën al snel de overhand krijgen op de werkelijkheid. Juist daarom moeten we meer documenteren, meer laten zien en meer uitleggen.
5. De klif en de erosie zijn geen bijzaken. Het zijn kernpunten.
We hebben er geen enkel belang bij, economisch, technisch noch menselijk, om het terrein waarop onze activiteit berust te verzwakken. Dat zou volkomen absurd zijn. Erosie en de verschuiving van de kustlijn zijn integendeel een van onze belangrijkste aandachtspunten.
Er zijn geologische studies uitgevoerd. Er is overleg geweest met de bevoegde instanties. Het wortelstelsel in de klif is niet aangeraakt. Er zijn geen grondwerken op de klif uitgevoerd en er is niet in het wortelstelsel gesneden.
We vragen niet om ons op ons woord te geloven. We vragen alleen dat de feiten worden bekeken voor wat ze zijn, en niet voor wat men erop projecteert.
6. Het project vermindert de bezoekersdruk in plaats van die te verhogen.
Dit is een belangrijk punt, en er is tot nu toe te weinig over gezegd.
Bij volledige bezetting gaat het terrein van ongeveer 360 naar ongeveer 200 gasten. Deze capaciteitsvermindering is geen detail. Ze zegt iets over de filosofie van het project: minder dichtheid, minder overbelasting, minder druk op de plek, meer gebruikskwaliteit, meer beheersing, langere verblijven, maar vooral een inrichting die is afgestemd op de begroeiing en de topografie van het terrein.
Met andere woorden: we verdedigen geen volumeproject. We verdedigen de transformatie van iets bestaands naar een compacter, veeleisender en duurzamer model.
7. Bij gentrificatie en lokale huisvesting moeten echte situaties worden onderscheiden van misleidende vereenvoudigingen.
We begrijpen de zorgen over gentrificatie en de huisvesting van de lokale bevolking.
Dit zijn serieuze onderwerpen. Ze spelen vandaag in veel regio's. Ze ontkennen zou absurd zijn. Maar we moeten ook de situaties van elkaar onderscheiden.
BonjourSauvage haalt geen woningen van de lokale markt om ze om te zetten in vakantieverhuur. Het project bevindt zich op een terrein dat al bestemd is voor toeristisch verblijf, binnen een kader dat als zodanig is erkend en wordt geëxploiteerd.
In die zin draagt het project niet bij aan schaarste op de woningmarkt; het structureert een toeristisch aanbod daar waar andere, verspreide vormen van verhuur veel directer op de lokale woningvoorraad drukken.
We zeggen het zelfs ronduit: een gereguleerd toeristisch aanbod op een terrein dat daarvoor bestemd is, is voor de lokale huisvesting vaak minder problematisch dan een stille toename van vakantiewoningen verspreid over de woonwijken. Ons project gaat rechtstreeks de concurrentie aan met dat aanbod van vakantieverhuur.
8. Een toeristisch project kan ook lokale werkgelegenheid en waarde voor de regio opleveren.
Ook hier moeten we af van karikaturen. BonjourSauvage is geen passieve vastgoedbelegging. Het is een echte exploitatie. Dat betekent banen, leveranciers, onderhoud, aankopen, diensten en een concrete economische aanwezigheid in de regio.
Op dit moment werken er dit seizoen 17 mensen voor het project, en op termijn mikken we op een zestal vaste contracten. Dat lost uiteraard niet alle evenwichten van een regio op. Maar het telt. En het draagt bij aan een lokale economie die niet te herleiden is tot grondspeculatie of het simpelweg wegtrekken van waarde.
We staan ook achter het idee dat een kwalitatieve verbetering van het aanbod niet per definitie tot gentrificatie leidt. Een kwalitatiever aanbod kan ook betekenen: een beter ingepaste, duurzamere activiteit, langer open, beter beheerd, minder dicht en nuttiger voor het lokale ecosysteem.
Onze accommodaties zijn in Frankrijk bedacht, ontworpen en geassembleerd volgens een lastenboek dat we samen met het oprichtersteam hebben opgesteld.
De logica is eenvoudig: een “mobiele” accommodatie bieden die even kwalitatief is als een hotelkamer.
Voor ons betekent dat: geluids- en warmte-isolatie vergelijkbaar met een woning en een keuze voor verantwoorde materialen om deze accommodaties te bouwen. Zo definiëren wij natuurhotellerie.
Het comfort van crèmekleurige plastic stacaravans zonder enige isolatie is in onze ogen niet in lijn met de eisen van duurzaamheid en kwaliteit die we onze vakantiegangers willen bieden.
9. BonjourSauvage is ontstaan als bedrijf met een sociale en ecologische missie.
Bij BonjourSauvage hebben we niet “besloten” een missiegedreven onderneming te worden. Toen we onze aanpak gingen structureren, beseften we eerder dat we dat in wezen al waren.
Vanaf het begin waren alle ingrediënten aanwezig. Een duidelijke wens om het anders te doen. Om een oprechtere gastvrijheid te bieden, met meer respect voor plekken, mensen en de levende natuur. De wil om af te stappen van de soms verstarde normen van de openluchtrecreatie en plekken te bouwen die betekenis hebben, zowel voor wie er verblijft als voor wie er werkt en eraan bijdraagt.
BonjourSauvage is ontstaan vanuit een sterke intuïtie: dat een gastvrijheidsproject tegelijk aantrekkelijk, veeleisend en geëngageerd kan zijn. Een project waarin de gastbeleving niet ten koste gaat van het milieu, en waarin economisch rendement niet tegenover positieve impact staat, maar ervan afhangt.
Door de tijd te nemen om onze missie te formaliseren, zagen we vooral hoe ver we al gekomen waren. Veel structurele keuzes waren al gemaakt, vaak instinctief maar altijd vanuit dezelfde lat. En vooral zagen we hoezeer deze visie al gedragen werd door het hele team en onze partners.
Maar deze oefening confronteerde ons ook met een eenvoudige realiteit: dit is nog maar het begin. Een missiegedreven onderneming opbouwen betekent niet een intentie uitdragen, maar een weg aanvaarden. Een veeleisende, soms trage weg, vol afwegingen, prioriteiten en een zekere bescheidenheid. Wij zijn het eerste missiegedreven merk in de openluchtrecreatie. Daar zijn we trots op, maar het is vooral een verantwoordelijkheid.
10. We willen nu beoordeeld worden op wat volgt.
BonjourSauvage is niet omgevormd tot een missiegedreven onderneming. Het is ontworpen om er een te zijn. En nu moeten we dat bewijzen, dag na dag. Het eenvoudigst zou zijn om ons te verschuilen achter intenties. Dat doen we niet. We kiezen een andere lijn: publiceren, uitleggen, corrigeren, laten zien, documenteren.
In de komende weken brengen we publiekelijk verslag uit over de ontwikkelingen op het terrein, de doorgevoerde aanpassingen, de landschapswerkzaamheden en de manier waarop dit project blijft passen binnen een logica van minder dichtheid, betere inpassing en verantwoordelijkheid tegenover de regio.
We weten dat één tekst niet volstaat om twijfels weg te nemen of meningsverschillen te doen verdwijnen. Maar hij kan het debat wel terugbrengen naar waar het hoort: bij de werkelijkheid, de engagementen en de feiten.
Op die basis willen we voortaan verder.
Het BonjourSauvage-team.
